yim_ph's profileเกิดอะไรกับชีวิตเราเนี่ย...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
เกิดอะไรกับชีวิตเราเนี่ย!!! spaceOctober 18 คิดถึงเหมือนเดิมฉันก็คิดถึงเธอนะ... ฉันเกลียดเธอ ถ้าฉันพูดแบบนี้ คือฉันโกหก ทั้งๆที่ฉันอยากจะคิดแบบนี้ให้ได้ ทุกครั้งที่มีเรื่องราวของเธอผ่านเข้ามา ฉันไม่เคยละเลยมัน ฉัน ใส่ใจ รับรู้และจำจดความเป็นไปของเธอ ส่วนเธอผู้ไม่เคยจะมองเห็นฉัน ฉันคงเป็นแค่เงาดำตะคุ้มๆข้างหลังเธอ ไม่ว่าเธอจะหันซ้ายหันขวา หรือจะมองไปทางไหน ฉันคือสิ่งที่เธอละเลยไป ไม่เพียงแต่มองข้าม แต่เธอมองไม่เห็นมัน แต่ก็นั่นแหละนะ ฉันยังมีตัวตน และฉันก็ยังมองเห็นเธอ อยากจะรู้ว่าเธอเป็นยังไง มีความสุขแค่ไหน สิ่งที่เธอพูดกับใคร...ที่ฉันผ่านมาเห็น ก็เป็นคำพูดที่ฉันเคยได้ยิน เคยได้รับจากเธอมาก่อน เธออาจจะพูดไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่แปลกนะ ที่ฉันไม่เคยจะลืมมันได้ เพราะฉันไม่สวย ไม่ขาว ไม่ผอม ไม่ถูกใจเธอ ใช่..ฉันเป็นฉัน เป็นคนธรรมดาเท่านั้น คนธรรมดาที่คนทั่วไปส่วนใหญ่มองข้าม ถึงฉันจะมีความรู้สึกดี ๆ กับเธอมากแค่ไหน แต่ทั้งชีวิตของฉันคงขอเจอคนแบบเธอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น เพราะหลังจากเธอผ่านออกไปจากชีวิตแล้ว ความรู้สึกนั้น ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก เสียใจ เสียใจมากที่เธอไม่เลือกฉัน เสียใจที่เธอเปลี่ยนใจจากคนแล้วคนเล่า แต่ก็ไม่เคยมองผ่านฉันเลย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะทุกคนต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง ปล. สำหรับคนที่อยู่ข้างๆ กัน ฉันขอโทษ March 28 ไม่คิดถึงใจกันเลยแม้กระทั่งใจความฝัน เธอก้อยังทำร้ายฉันได้ ไม่เห็นใจกันบ้างเลย ในความฝัน ความฝันของฉัน เธอจะทำดีกับฉันบ้างไม่ได้เลยรึไง ทุกๆปีที่ผ่านไป ก้อหวังจะเจอ แต่ก้อได้ทำได้แค่หวัง ทุกครั้งที่เจอกัน ฉันต้องขอบคุณในโชคชะตา ช่างเปนเหตุบังเอิญทุกเหตุการณ์ แล้วทำไมล่ะ ในน้อยครั้งที่เราเจอกัน ทำไมเธอต้องอยู่กับเค้าด้วย ฉันรู้ว่าเธอรักกัน และหากเธอมีความสุขกับความรักครั้งนี้ คนนี้ ฉันก้อดีใจด้วย ดีใจในความสุขของเธอ เธอคงไม่มีวันรู้เลยว่าฉันรักเธอมากขนาดไหน มากแค่ไหน และรักมานานขนาดใหน เห็นใจฉันหน่อยได้มั้ย เห็นใจหรอ เห็นใจกับสงสารมันต่างกันมั้ยอ่า ถ้าไม่ต่างกัน ก้อไม่ต้องเห็นใจฉันหรอกนะ ฉันไม่ต้องการให้เธอมาสงสารฉัน แต่หากเธอยังมีความรู้สึกดีดีให้กันอยู่ ได้โปรดแสดงให้ฉันได้รับรู้กับความรู้สึกนั้นด้วย ฉันไม่ได้หวังให้เธอเลือกฉัน เพราะหลายๆปัจจัย ฉันรู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลย แต่ก้อเอาเถอะ ฉันจะเก็บเธอเอาไว้ในหัวใจฉัน อย่างที่มันเป็นมาแล้วกัน แค่นั้น คงไม่ทำให้เธอลำบากอะไรหรอกนะ
ส่วนเธออีกคนที่รักฉัน ฉันดีใจมากที่เจอเธอ ชีวิตฉันวันนี้ที่มีเธอ ฉันมีความสุขดีอยู่แบบวันต่อวัน เพราะอะไรน่ะหรอ ก้อเพราะฉันไม่อยากจะคิดถึงอนาคตที่ฉันไม่อาจคาดเดาได้ แต่ฉันก้ออดคิดไม่ได้หรอกว่าหากสักวันที่เราต้องจากกัน ซึ่งมันต้องมีวันนั้นมาถึง มันจะจบลงในรูปแบบใด ฉันไม่อยากเสียเธอคนนี้ไป ฉันเห็นแก่ตัวเกินไปรึป่าว ที่อยากให้เธอดูแลฉันอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ทำไมต้องเปนแบบนี้ด้วยล่ะ ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เหตุผลง่ายๆที่เรารู้ดีว่าคืออะไร อะไรทำให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ได้ อย่าโทดตัวเองเลยนะ ฉันขอโทดโชคชะตาได้มั้ย ที่ทำให้มันเปนแบบนี้ ทำไมไม่ทำให้มันดีกว่านี้ล่ะ แต่ฉันกำลังทำให้มันดีที่สุดนะ ช่างมันเถอะ...มันแก้ไขอะไรไม่ได้ ยังไงวันนี้ฉันให้เธอเปนอีกคนที่มีความสำคัญกับชีวิตฉัน เธอทำให้ฉันมีความสุข เธอทำให้ฉันยิ้ม หัวเราะ แต่เธอไม่เคยทำให้ฉันร้องไห้ มีแต่ฉันซะอีกที่คอยทำให้เธอร้องไห้อยู่หลายต่อหลายครั้ง และเธอกำลังจะทำให้ฉันเปนง้อย เพราะฉันนั้น รีบกลับมาดูแลฉันด่วน ฉันกำลังไม่สบาย
ปล.อย่าคิดมากถึงเรื่องเค้าคนเก่าเลยนะ ฉันจะพยายามไม่ทำให้เธอเสียใจอีก เรื่องของเค้าคนนั้นเป็นเพียงความทรงจำเท่านั้นแหละ และฉันเองก้อชอบอยู่กลับปัจจุบันมากกว่า^__^
November 21 ยังไงกันวะถึงพวกมึง
กุยังเปนเพื่อนมึงอยุ่ป่าววะ
สำหรับกุ พวกมึงยังเปนเพื่อนกุเหมือนเดิม
แต่สำหรับพวกมึง มันคงไม่ได้เปนแบบนั้นแล้ว
กุเสียดายว่ะ เสียดายวันเวลาที่เคยอยุ่กะพวกมึง
เคยกินเหล้า เที่ยว หัวเราะ ชนแล้ว มีความสุขกะเสียงเพลง เสียงหัวเราะของพวกมึง
แต่ก้อช่างมันเถอะ ยังไงกุก้อยังเฝ้าดูความเปนไปของพวกมึงนะ
ทำฝันของพวกมึงให้เปนจิงให้ได้ล่ะ
กุอยากเห็นคนอื่นๆ มีความสุขกะเสียงเพลงจากพวกมึง September 30 การจากลาครั้งเล็กๆณ ร้านสถานีมีกาแฟ
มีชายเจ้าของร้านตัวดำๆ แต่มีรอยยิ้มที่เป็นมิตร
พลอยทำให้ดูเป็นคนอบอุ่นมากมากมาย
ภายในร้านจะอบอวนไปด้วยกลิ่นของกาแฟ
และความเป็นกันเองของเจ้าของร้าน
และพนักงานที่สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป
พนักงานเหล่านี้ก้อมาจาก
ลูกค้าประจำของร้าน
ที่ขอมีส่วนร่วมกับสถานีแห่งนี้เท่านั้นเอง
ที่แห่งนี้ไม่เป็นเพียงร้านกาแฟ
แต่เป็นทั้งที่อ่านหนังสือ
และแหล่งพบปะของนศ.นั่นเอง
ใครที่เคยแวะผ่านร้านนี้
คงสัมผัสได้ถึงไออุ่นของร้านนี้!!!
แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา(เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย)
เมื่อพี่แฮคเจ้าของร้านใจดีของเรา
ต้องบินลัดฟ้าไปทำงาน
พร้อมลุยกับประสบการณ์ใหม่ๆที่ยิ่งใหญ่
ณ กรุงลอนดอน
ถึงจะเพิ่งรู้จักกันและไม่ได้สนิทอะไรมากมาย
แต่เรากลับใจหายอย่างบอกไม่ถูก
เราชอบกินเอแคร์ร้านนี้มาก
วันไหนที่มีเอแคร์ครีมพี่แฮค
ก้อจะรีบบอกเราเสมอหรือไม่ก้อจะเก็บไว้ให้เลย
เห่อ!!! พี่แฮคจะไม่อยู่แล้ว
เราคงต้องไปดูที่ร้านทุกวันว่ามีเอแคร์ครีมรึป่าว
วันนี้(30/09/2006)
เป็นวันสุดท้ายที่พี่แฮคจะมาที่นี่
เรารีบไปซื้อกาแฟพร้อมโปสการ์ดธรรมดาใบนึง
ทั้งที่เราไม่ได้อยากกินกาแฟเลย
เพียงแต่อยากเอาโปสการ์ดไปให้เท่านั้น
โปสการ์ดธรรมดาๆใบนึงไม่มีอะไรพิเศษ
แต่ข้อความสั้นๆบนโปสการ์ด
เราคิดว่ามีความหมายดีไม่น้อยเลย
"ใครก็คิดได้ แต่ใครจะทำได้"
หวังว่าข้อความสั้นๆนี้
จะทำให้พี่แฮคมีกำลังใจที่จะทำตามฝันให้ได้นะค่ะ
(ไม่รู้หรอกว่าฝันว่าไงอ่ะ)
พอดึกๆได้ข่าวว่าพี่แฮคแจกไม้ขีดอยากได้มั่งอ่ะ
เลยทำทีว่าจะซื้อนมร้อน
ทั้งที่เพิ่งกินมาม่าไป อิ่มจะตายแระ
แต่เค้าก้อเก็บร้านหมดแล้ว
แต่ก้อไม่เสียเที่ยวซะทีเดียวนะ
พี่แฮคให้ไม้ขีดมาตั้ง 3 กล่อง
ฝากให้พี่นันกล่องนึง
ก่อนออกมาจากร้านพี่แฮคบอกว่า
"ขอบคุณครับ จนกว่าจะพบกันใหม่ครับ"
เราใจหายจนบอกไม่ถูก
และก้อพูดไม่ออกเลย ได้แต่พูดขำๆไป
"รีบทำงานนะ แล้วก้อรีบกลับมาที่นี่อีก"
ไร้สาระจิง แต่ก้อหวังจะได้พบกันอีกจิงๆ
เห่อ!!! เสียดายจังที่เพิ่งรู้จักกัน
เจ้าของร้านคนใหม่
จะเป็นยังไงบ้างก้อไม่รู้นะ
จะใจดี เป็นกันเองเหมือนพี่แฮครึป่าวน๊า
แอบลุ้นๆ อยู่เหมือนกัน
ถึงแม้จะเป็นแค่การจากลาครั้งเล็กๆ
แต่มันก้อคงทำให้ฉันจำมันอีกนาน
(ไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน)
คงแล้วแต่สิ่งใหม่ที่จะเข้ามาในชีวิตล่ะมั่ง |
|
||||
|
|